У 2025 Мінск актыўна адчытваўся пра “даступнае асяроддзе” для маламабільных людзей. У афіцыйных заявах гучыць так: усе тралейбусы і аўтобусы ўжо адаптаваны, а новыя станцыі метро таксама робяць даступнымі.
У жылфондзе за 2025 год паведамілі пра стварэнне 62 аб'ектаў безбар'ернага асяроддзя, і ўсталёўцы 40 пад'ёмных платформаў у пад'ездах. Быццам бы крок наперад.
Але вось праблема: безбарьерность — гэта не толькі “паставілі платформу”, а “яна яшчэ павінна працаваць кожны дзень”. У студзені 2025 мінчучка скардзілася на непрацоўныя пад'ёмныя платформы ў падземных пераходах — і гэта тыповы сцэнар: кнопка ёсць, даступнасці няма.
У 2025 з'яўляліся гісторыі, дзе туалеты “для людзей з інваліднасцю” апынаюцца зачынены ці ператвораны ў бакоўкі, і чалавеку даводзіцца чакаць, пакуль нехта “вызваліць памяшканне”.
Пры гэтым на захады па стварэнні даступнага асяроддзя па дзяржпраграме ў 2025 годзе выдзялялі каля 13 млн рублёў па ўсёй краіне. То бок рэсурсы ёсць — але калі сістэма працуе па прынцыпе “здаць аб'ект і забыцца”, якасць не з'явіцца.
Але вось праблема: безбарьерность — гэта не толькі “паставілі платформу”, а “яна яшчэ павінна працаваць кожны дзень”. У студзені 2025 мінчучка скардзілася на непрацоўныя пад'ёмныя платформы ў падземных пераходах — і гэта тыповы сцэнар: кнопка ёсць, даступнасці няма.
У 2025 з'яўляліся гісторыі, дзе туалеты “для людзей з інваліднасцю” апынаюцца зачынены ці ператвораны ў бакоўкі, і чалавеку даводзіцца чакаць, пакуль нехта “вызваліць памяшканне”.
Пры гэтым на захады па стварэнні даступнага асяроддзя па дзяржпраграме ў 2025 годзе выдзялялі каля 13 млн рублёў па ўсёй краіне. То бок рэсурсы ёсць — але калі сістэма працуе па прынцыпе “здаць аб'ект і забыцца”, якасць не з'явіцца.